محتواى سوره زخرف
سوره «زخرف» از سوره‌هاى مكّى است، تنها در مورد آيه ٤٥ اين سوره جمعى از مفسران گفتگو كرده، آن را «مدنى» دانسته‌اند، شايد به اين دليل كه بحث آن بيشتر مربوط به اهل كتاب است، و يا مربوط به داستان معراج، و هر كدام از اين دو باشد، متناسب با «مدينه» است، و به خواست خدا در تفسير اين آيه، مطلب را روشن خواهيم كرد.
به هر حال، طبيعت سوره‌هاى «مكّى» كه بيشتر بر محور «اعتقادات اساسى اسلامى» دور مى‌زند و از مبدأ و معاد و نبوت و قرآن و انذار و بشارت، بحث مى‌كند در آن، منعكس است.
مباحث اين سوره را، به طور فشرده مى‌توان در هفت بخش خلاصه كرد:
بخش اول: سرآغاز سوره است كه از اهميت قرآن مجيد و نبوت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و برخورد نامطلوب افراد نادان در برابر اين كتاب آسمانى، سخن مى‌گويد.
بخش دوم: قسمتى از دلائل توحيد را در «آفاق» و نعمت‌هاى گوناگون خداوند را بر انسان‌ها برمى‌شمرد.
بخش سوم: همين حقيقت را از طريق مبارزه با شرك، و نفى نسبت‌هاى ناروا به خداوند و مبارزه با تقليدهاى كوركورانه، و خرافاتى همچون تنفر از دختران، يا ملائكه را دختران خدا پنداشتن تكميل مى‌كند.
در بخش چهارم: براى مجسم ساختن اين حقايق، قسمتى از سرگذشت انبياى پيشين و اقوام آنها را نقل مى‌كند، و مخصوصاً روى زندگى ابراهيم عليه السلام و موسى عليه السلام و عيسى عليه السلام تكيه مى‌كند.