اگر تاريخ اسلام را ورق زنيم، مى‌بينيم، قسمت مهمى از افتخارات را شهيدان آفريده‌اند، و بخش عظيمى از خدمت را آنان كرده‌اند.
نه تنها ديروز، امروز نيز فرهنگ سرنوشت‌ساز «شهادت» است كه لرزه بر اندام دشمنان مى‌افكند، و آنها را از نفوذ در دژهاى اسلام مأيوس مى‌كند، و چه پر بركت است فرهنگ شهادت براى مسلمانان، و چه وحشتناك است براى دشمنان اسلام.
ولى، بدون شك «شهادت» يك «هدف» نيست، هدف پيروزى بر دشمن و پاسدارى از آئين حق است، اما اين پاسداران، بايد آن قدر آماده باشند كه اگر در اين مسير ايثار خون نيز لازم شود، از آن دريغ ندارند، و اين است معنى امت شهيدپرور، نه اين كه شهادت را به عنوان يك هدف طلب كنند.
روى همين جهت، در آخر حديث مفصلى كه از اميرمؤمنان عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره مقام شهيدان، نقل شده مى‌خوانيم: پيامبر صلى الله عليه و آله سوگند ياد كرد:
فَوَالَّذِي نَفْسِى بِيَدِهِ لَوْ كانَ الانْبِياءُ عَلى‌ طَرِيْقِهِمْ لَتَرَجَّلُوا لَهُمْ لِما يَرَوْنَ مِنْ بَهائِهِمْ ... وَ يَشْفَعَ الرَّجُلُ مِنْهُمْ سَبْعِيْنَ الْفاً مِنْ اهْلِ بَيْتِهِ وَ جِيْرَتِهِ: «سوگند به كسى كه جانم در دست او است، وقتى شهيدان وارد عرصه محشر مى‌شوند، اگر پيامبران در مسير آنها سوار بر مركب باشند، پياده مى‌شوند، به خاطر نور و ابهت آنان ... و هر يك از آنها هفتاد هزار نفر را از خاندان و همسايگان خود شفاعت مى‌كند»!. «١»
اين نكته نيز قابل توجه است كه، شهادت در فرهنگ اسلام، دو معنى