٧٤ إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي عَذابِ جَهَنَّمَ خالِدُونَ
٧٥ لا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَ هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ
٧٦ وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا هُمُ الظَّالِمِينَ
٧٧ وَ نادَوْا يا مالِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنا رَبُّكَ قالَ إِنَّكُمْ ماكِثُونَ
٧٨ لَقَدْ جِئْناكُمْ بِالْحَقِّ وَ لكِنَّ أَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كارِهُونَ
٧٩ أَمْ أَبْرَمُوا أَمْراً فَإِنَّا مُبْرِمُونَ
٨٠ أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ بَلى‌ وَ رُسُلُنا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُونَ
ترجمه:
٧٤- (ولى) مجرمان در عذاب دوزخ جاودانه مى‌مانند.
٧٥- هرگز عذاب از آنان تخفيف نمى‌يابد و در آنجا از همه چيز مأيوسند.
٧٦- و ما به آنها ستم نكرديم، آنان خود ستمكار بودند!
٧٧- آنها فرياد مى‌كشند: «اى مالك دوزخ! (اى كاش) پروردگارت ما را بميراند (تا آسوده شويم!)» مى‌گويد: «شما در اينجا ماندنى هستيد»!
٧٨- ما حق را براى شما آورديم؛ ولى بيشتر شما از حق كراهت داشتيد!
٧٩- بلكه آنها تصميم محكم بر توطئه گرفتند؛ ما نيز اراده محكمى (درباره آنها) داريم!
٨٠- آيا آنان مى‌پندارند كه ما اسرار نهانى و سخنان درگوشى آنان را نمى‌شنويم؟! آرى، رسولان (و فرشتگان) ما نزد آنها هستند و مى‌نويسند!