از پدر در ميان نيست، نه بخاطر عدم اهميت آن است؛ چرا كه پدر نيز در بسيارى از اين مشكلات، شريك مادر است، ولى چون مادر سهم بيشترى دارد بيشتر روى او تكيه شده است.
در اينجا اين سؤال مطرح مى‌شود كه در آيه ٢٣٣ سوره «بقره» دوران شيرخوارگى دو سال كامل (٢٤ ماه) ذكر شده: وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ: «مادران، فرزندان خود را دو سال تمام شير مى‌دهند، (اين) براى كسى است كه بخواهد دوران شيرخوارگى را تكميل كند».
در حالى كه در آيه مورد بحث، مجموع «دوران حمل و شيرخوارگى» فقط سى ماه ذكر شده، مگر ممكن است دوران حمل شش ماه باشد؟
فقهاء و مفسران، با الهام از روايات اسلامى در پاسخ گفته‌اند: آرى، حداقل دوران حمل، ٦ ماه و حداكثر دوران مفيد رضاع ٢٤ ماه است، حتى از جمعى از پزشكان پيشين، همچون «جالينوس» و «ابن سينا» نقل شده كه گفته‌اند: خود با چشم شاهد چنين امرى بوده‌اند كه فرزندى بعد از شش ماه به دنيا آمده است.
ضمناً از اين تعبير قرآنى، مى‌توان استفاده كرد كه هر قدر از مقدار حمل كاسته شود، بايد بر مقدار دوران شيرخوارى افزود، به گونه‌اى كه مجموعا ٣٠ ماه تمام را شامل گردد، از «ابن عباس» نيز نقل شده كه هر گاه، دوران باردارى زن ٩ ماه باشد بايد ٢١ ماه فرزند را شير دهد، و اگر حمل ٦ ماه باشد بايد ٢٤ ماه شير دهد.
قانون طبيعى نيز همين را ايجاب مى‌كند، چرا كه كمبودهاى دوران حمل، در دوران شيرخوارگى بايد جبران گردد.
سپس، مى‌افزايد: «حيات انسان، همچنان ادامه مى‌يابد تا زمانى كه به كمال