تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١١
٤٠ إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيقاتُهُمْ أَجْمَعِينَ
٤١ يَوْمَ لايُغْنِي مَوْلىً عَنْ مَوْلىً شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ
٤٢ إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
ترجمه:
٤٠- روز جدائى (حق از باطل) وعدهگاه همه آنهاست.
٤١- روزى كه هيچ دوستى كمترين كمكى به دوستش نمىكند، و از هيچ سو يارى نمىشوند.
٤٢- مگر كسى كه خدا او را مورد رحمت قرار داده، چرا كه او توانا و مهربان است.
تفسير:
روز جدائىها! (يوم الفصل)
آيات مورد بحث، در حقيقت نتيجهگيرى آيات گذشته در مورد مسأله معاد است، كه در آنها از طريق «حكمت آفرينش اين جهان» براى وجود رستاخيز استدلال شده بود.
در نخستين آيه، از اين استدلال چنين نتيجهگيرى مىكند كه: «يوم الفصل و روز جدائىها وعدهگاه همه آنهاست» «إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيقاتُهُمْ أَجْمَعِينَ».
چه تعبير جالبى است از روز رستاخيز «يوم الفصل» روزى كه حق از باطل جدا مىشود، و صفوف نيكوكاران و بدكاران مشخص مىگردد، و انسان حتى از نزديكترين دوستانش جدا مىشود، آرى، آن روز وعدهگاه همه مجرمان