خداوند او را به فقر در دين، مبتلا نمى‌سازد، و هرگز ترسى از سلطانى نخواهد داشت، و همواره تا آخر عمرش، از شرك و كفر محفوظ و در امان خواهد بود، و هنگامى كه مى‌ميرد خداوند هزار فرشته را مأمور مى‌كند كه در قبرش نماز بخوانند، و ثواب نمازهايشان از آن او است، و اين هزار فرشته همچنان با او هستند تا در عرصه محشر در محل امن و امانى او را متوقف كنند، و پيوسته در امان خدا و محمّد صلى الله عليه و آله است». «١»
روشن است آنها كه محتواى اين آيات را در جان خود پياده كنند و در پيكار با دشمنان سرسخت و بى‌رحم و بى‌منطق، ترديد و تزلزل بخود راه ندهند، هم پايه‌هاى دين و ايمانشان قوى مى‌شود، و هم ترس و ذلت و فقر از آنها برچيده خواهد شد، و هم در قيامت در جوار رحمت الهى متنعم‌اند.
در حديث ديگرى آمده است كه امام عليه السلام فرمود: مَنْ ارادَ انْ يَعْرِفَ حالَنا وَ حالَ أَعْدائِنا فَلْيَقْرَأْ سُورَةَ مُحَمَّدٍ فَانَّهُ يَراها آيَةً فِيْنا وَ آيَةً فِيْهِمْ: «هر كس بخواهد حال ما و دشمنان ما را بنگرد، سوره محمّد را بخواند كه آيه‌اى درباره ما است و آيه‌اى درباره آنها»!. «٢»
اين حديث را مفسران اهل سنت، مانند «آلوسى» در «روح المعانى» «٣»
و «سيوطى» در «در المنثور» «٤»
نيز نقل كرده‌اند.
و بيانگر اين واقعيت است كه نمونه اتَمّ ايمان اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله بودند و نمونه بارز كفر و نفاق «بنى اميه»، درست است كه در اين سوره تصريحى به عنوان اهل بيت نيامده، و نه به عنوان «بنى اميه»، ولى چون از دو گروه مؤمن ومنافق و ويژگى‌هاى آنها بحث شده است قبل از هر چيز اشاره به آن دو مصداق