نخست مى‌فرمايد: از سوى خداوند بزرگ و منّان، به آنها خطاب مى‌شود:
«وارد بهشت شويد» «ادْخُلُوا الْجَنَّةَ».
به اين ترتيب، پذيرائى‌كننده واقعى از آنها خدا است كه از ميهمانان خودش دعوت كرده مى‌گويد: بفرمائيد و وارد بهشت شويد!
سپس، به نخستين نعمت اشاره كرده، مى‌افزايد: «شما و همسرانتان» «أَنْتُمْ وَ أَزْواجُكُمْ».
روشن است، بودن در كنار همسران با ايمان و مهربان، هم براى مردان لذت بخش است و هم براى زنانشان، كه اگر در اندوه دنيا شريك بودند در شادى آخرت نيز شريك باشند.
بعضى، «ازواج» را در اينجا به معنى هم‌رديفان و دوستان و نزديكان، تفسير كرده‌اند، كه اگر آن هم باشد، خود نعمت بزرگى است، ولى ظاهر آيه همان معنى نخست است.
سپس، اضافه مى‌كند: «همگى غرق سرور و شادى باشيد، آنچنان سرور و شادمانى كه آثارش در چهره‌هاى شما پرتوافكن باشد» «تُحْبَرُونَ».
«تُحْبَرُونَ» از ماده «حِبْر» (بر وزن فكر)، به معنى اثر مطلوب است، و گاه به زينت و آثار شادمانى كه در چهره ظاهر مى‌شود نيز اطلاق شده، و اگر به «علماء» «احبار» جمع «حَبْر» (بر وزن ابر) گفته مى‌شود، به خاطر آثارى است كه از آنها در ميان مجتمعات بشرى باقى مى‌ماند، چنان كه اميرمؤمنان على عليه السلام فرمود:
الْعُلَمَاءُ بَاقُونَ مَا بَقِيَ الدَّهْرُ أَعْيَانُهُمْ مَفْقُودَةٌ وَ أَمْثَالُهُمْ فِي الْقُلُوبِ مَوْجُودَةٌ: «دانشمندان تا پايان جهان زنده‌اند، شخص آنها در ميان نيست اما آثارشان در قلب‌ها موجود است». «١»