خَلَقْنا تَفْضِيلًا: «ما آدمى‌زادگان را گرامى داشتيم؛ و آنها را در خشكى و دريا، (بر مركب‌هاى راهوار) حمل كرديم؛ و از انواع روزى‌هاى پاكيزه به آنان روزى داديم؛ و آنها را بر بسيارى از موجوداتى كه خلق كرده‌ايم، برترى بخشيديم».
و به راستى وجود اين مركب‌ها فعاليت انسان و گسترش زندگى او را چندين برابر مى‌كند، و حتى مركب‌هاى سريع السير امروز كه با استفاده از خواص موجودات مختلف در اختيار انسان قرار گرفته نيز از الطاف آشكار خدا است، وسائلى كه چهره حيات او را به كلى دگرگون ساخته و به همه چيز سرعت بخشيده، و براى او همه گونه آسايش به ارمغان آورده است.
***
آيه بعد، هدف نهائى آفرينش اين مراكب را چنين بازگو مى‌كند: «تا بر پشت آنها به خوبى قرار گيريد؛ سپس هنگامى كه بر آنها سوار شديد، نعمت پروردگارتان را متذكر شويد، و بگوئيد: پاك و منزه است كسى كه اين را مسخّر ما ساخت، و گرنه ما توانائى تسخير آن را نداشتيم» «لِتَسْتَوُوا عَلى‌ ظُهُورِهِ ثُمَّ تَذْكُرُوا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ إِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَ تَقُولُوا سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ».
جمله «لِتَسْتَوُوا عَلى‌ ظُهُورِهِ» اشاره به اين است كه اين مراكب را به گونه‌اى آفريده است كه شما مى‌توانيد به خوبى بر آنها سوار شويد و به راحتى به مقصد برسيد. «١»
در اين آيه، دو هدف براى آفرينش اين مركب‌هاى دريائى و صحرائى، بيان شده: نخست يادآورى نعمت‌هاى پروردگار، به هنگام استقرار بر آنها، و ديگر،