تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٠
٦٦ هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا السَّاعَةَ أَنْ تَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ
٦٧ الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ
٦٨ يا عِبادِ لا خَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ وَ لا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ
٦٩ الَّذِينَ آمَنُوا بِآياتِنا وَ كانُوا مُسْلِمِينَ
ترجمه:
٦٦- آيا جز اين انتظارى دارند كه قيامت ناگهان به سراغشان آيد در حالى كه نمىفهمند؟!
٦٧- دوستان در آن روز دشمن يكديگرند، مگر پرهيزگاران!
٦٨- اى بندگان من! امروز نه ترسى بر شماست و نه اندوهگين مىشويد!
٦٩- همان كساين كه به آيات ما ايمان آوردند و تسليم بودند.
تفسير:
در انتظار چه هستيد؟ جز عذاب آخرت؟
در آيات پيشين، سخن از بتپرستان لجوج، و همچنين منحرفان و مشركان امت عيسى عليه السلام بود، و آيات مورد بحث پايان كار آنها را مجسم مىكند.
نخست مىفرمايد: «اينها چه چيزى را انتظار مىكشند، جز اين كه ناگهان قيامت به سراغ آنها آيد در حالى كه متوجه نيستند»؟! «هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا السَّاعَةَ أَنْ تَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ».
اين سؤال كه به صورت «استفهام انكارى» طرح شده، در حقيقت بيان حال