واقعى اين گونه افراد است، مثل اين كه در مقام مذمت فردى كه گوش به نصيحت هيچ ناصح مشفقى فرا نمى‌دهد و عوامل نابودى خود را به دست خويش فراهم مى‌سازد مى‌گوئيم: او تنها در انتظار مرگ خويش است!
منظور از «ساعة» در اين آيه، مانند بسيارى از آيات ديگر قرآن روز قيامت است؛ چرا كه حوادث آن به سرعت تحقق مى‌يابد، و گوئى همه در يك ساعت رخ مى‌دهد.
البته، اين كلمه گاهى به معنى لحظه پايان دنيا نيز آمده است، و از آنجا كه اين دو فاصله زيادى با هم ندارند، ممكن است اين تعبير هر دو مرحله را شامل شود.
به هر حال، قيام قيامت كه با پايان گرفتن ناگهانى دنيا، شروع مى‌شود، به دو وصف در آيه فوق توصيف شده است، نخست، همين «ناگهانى بودن» آن است «بَغْتَةً»، و ديگر، «عدم آگاهى عموم مردم» از زمان وقوع آن مى‌باشد.
ممكن است چيزى ناگهانى رخ دهد، ولى قبلًا انتظار آن را داشته باشيم و براى مقابله با مشكلات آن آماده شويم، اما بدبختى آنجاست كه حادثه فوق‌العاده سخت و كوبنده‌اى به طور ناگهانى واقع شود، و ما از آن به كلى غافل باشيم.
حال مجرمان، درست اين گونه است، چنان غافلگير مى‌شوند كه طبق بعضى از روايات از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله: تَقُومُ السَّاعَةُ وَ الرَّجُلانِ يَحْلِبانِ النَّعْجَةَ، وَ الرَّجُلانِ يَطْوِيانِ الثُّوبَ، ثُمَّ قَرَأَ صلى الله عليه و آله: هَلْ يَنْظُرُونَ الَّا السَّاعَةَ أَنْ تَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لايَشْعُرُونَ: «قيامت به طور ناگهانى رخ مى‌دهد در حالى كه (هر كس به كار زندگى خويش مشغول است) مردانى مشغول دوشيدن گوسفندانند، و مردان ديگرى مشغول پيچيدن پارچه (و گفتگو براى خريد و فروش) سپس حضرت آيه فوق را تلاوت فرمود: هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا السَّاعَةَ أَنْ تَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا