تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٣
جمله در آيه ٨١ سوره «يس» روى آن تكيه كرده است. «١»
***
در آيه بعد، صحنهاى از مجازات دردناك مجرمان و منكران معاد را مجسم كرده، مىفرمايد: «روزى را به خاطر بياوريد كه كافران را بر آتش عرضه مىدارند» «وَ يَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِ».
آرى، گاه دوزخ را بر كافران عرضه مىكنند، و گاه كافران را بر دوزخ، و هر كدام، هدفى دارد كه در چند آيه قبل، به آن اشاره شد. «٢»
هنگامى كه كافران را بر آتش عرضه مىكنند، و شعلههاى سوزان و كوهپيكر و وحشتناك آن را مىبينند، به آنها گفته مىشود: «آيا اين حق نيست»؟ «أَ لَيْسَ هذا بِالْحَقِّ».
آيا امروز هم مىتوانيد رستاخيز و دادگاه عدل خدا، و پاداش و كيفر او را انكار كنيد، و بگوئيد اين از افسانههاى خرافى پيشينيان است؟!
آنها كه چارهاى جز اعتراف ندارند «مىگويند: آرى، سوگند به پروردگارمان كه اين حق است» و جاى شك و ترديد در آن نيست، ما گمراه بوديم كه آن را ناحق مىپنداشتيم «قالُوا بَلى وَ رَبِّنا».
در اين هنگام، خداوند يا مأموران عذاب الهى مىگويند: «پس بچشيد عذاب را به خاطر آنچه انكار مىكرديد» «قالَ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ».
و به اين ترتيب، در آن روز، همه حقايق را با چشم خود مىبينند و اعتراف مىكنند، اعتراف و اقرارى كه سودى به حال آنها ندارد، و جز اندوه و حسرت و شكنجه وجدان و آزار روحى نتيجهاى نخواهد داشت.