مستكبرانه روى برمى‌گرداند؛ گوئى آن را نشنيده است، گوئى اصلًا گوش‌هايش سنگين است».
و در پايان آيه، آنها را شديداً به كيفر سختى تهديد كرده، مى‌گويد: «چنين كسى را به عذاب دردناك بشارت ده»! «فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ».
همان گونه كه او دل پيامبر و مؤمنان را به درد آورده، ما نيز او را به عذاب دردناكى مبتلا مى‌سازيم، چرا كه عذاب قيامت تجسمى است از اعمال امروز انسان‌ها!
گر چه بعضى از مفسران، شأن نزولى براى اين آيه و آيه بعد ذكر كرده و آن را اشاره به «ابوجهل» و يا «نضر بن حارث» مى‌دانند كه داستان‌ها و افسانه‌هائى از عجم جمع‌آورى كرده بودند، تا مردم را سرگرم سازند، و از آئين حق بازدارند، ولى پيداست كه نه تنها، مخصوص آنها نيست بلكه اختصاص به مشركان عرب نيز ندارد، همه مجرمان دروغگوى مستكبر را، در هر عصر و زمان شامل مى‌شود، همانها كه آيات الهى و پيام پيامبران و سخنان پيشوايان بزرگ را نشنيده مى‌گيرند؛ چرا كه با شهوات و خواسته‌هاى انحرافى آنها هماهنگ نيست، و افكار شيطانى آنها را تأييد نمى‌كند، و با عادات غلط و تقليدهاى كوركورانه آنها موافق نيست، آرى، همه اينها را نيز به عذاب دردناك بشارت ده!
با اين كه «عذاب» تناسبى با «بشارت» ندارد، اين تعبير به عنوان سخريه و تحقير اين گروه ذكر شده است.
***
سپس مى‌افزايد: «و هرگاه اين مستكبر لجوج چيزى از آيات ما را بداند و از آن آگاه شود، آن را به باد استهزاء مى‌گيرد» «وَ إِذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها