بى‌جانشان، همچون پرِ كاه بر امواج تندباد قرار گرفت، و با كمال حقارت به هر سو پرتاب شدند، شما كه از آنها ضعيف‌تر و ناتوان‌تريد.
براى خداوند مشكل نيست كه شما را نيز به جرم اعمالتان به سخت‌ترين عذاب گرفتار كند، و عوامل حياتتان را مأمور مرگ و نابوديتان سازد، اين خطابى است به مشركان «مكّه»، و به همه انسان‌هاى مغرور و ظالم و لجوج، در طول همه قرون و اعصار.
به راستى، همان گونه كه قرآن مى‌گويد، ما اولين انسان‌هائى نيستيم كه قدم بر روى زمين گذارده‌ايم، قبل از ما اقوام بسيار ديگرى زندگى مى‌كردند كه داراى امكانات و قدرت زيادى بودند، چه خوب است از تاريخ آنها آئينه عبرتى بسازيم و آينده و سرنوشت خويش را در آن تماشا كنيم.
***
سپس، براى تأكيد بر اين مطلب، و پند و اندرز بيشتر، مشركان «مكّه» را مخاطب ساخته، مى‌گويد: نه تنها قوم «عاد»، بلكه «ما اقوام سركشى را كه در اطراف شما زندگى مى‌كردند، هلاك كرديم» «وَ لَقَدْ أَهْلَكْنا ما حَوْلَكُمْ مِنَ الْقُرى‌».
اقوامى كه سرزمين آنها از شما چندان دور نيست، و تقريباً در گرداگرد «جزيره عرب»، جايگاهشان بود، اگر قوم «عاد» در سرزمين «احقاف»، در جنوب جزيره زندگى مى‌كردند، قوم «ثمود» در سرزمينى به نام «حجر» در شمال جزيره، و قوم «سبا» با آن سرنوشت دردناكشان، در سرزمين «يمن»، و قوم «شعيب» در سرزمين «مدين»، در مسير شما به سوى «شام»، و همچنين قوم «لوط» در همين منطقه، زندگى داشتند و بر اثر كثرت گناه و عصيان و كفر به عذاب‌هاى گوناگون گرفتار شدند.
هر يك از اينها آئينه عبرتى بودند، و هر كدام شاهد و گواه گويائى، چگونه با