«صفوان» ده شتر، و «سهل بن عمرو» ده شتر براى لشكر سر بريدند. «١»
اما چون اين اعمال در طريق شرك و برنامه‌هاى شيطانى بود، همگى حبط شد.
ولى ظاهر اين است كه محدود به اين معنى نيست، بلكه تمام اعمالى را كه ظاهراً به عنوان كمك به مستمندان، يا ميهمان‌نوازى، يا غير آنها، انجام مى‌دادند به خاطر عدم ايمانشان، همگى حبط مى‌شود.
از اين گذشته، اعمالى را كه آنها براى محو اسلام و درهم شكستن مسلمين انجام مى‌دادند، خداوند همه آنها را نيز گم و نابود كرد و از رسيدن به مقصد و هدف بازداشت.
***
آيه بعد، توصيفى است از وضع مؤمنان كه در نقطه مقابل كفارى كه اوصافشان در آيه قبل آمده است، قرار دارند مى‌فرمايد: «و كسانى كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند، و به آنچه بر محمّد صلى الله عليه و آله نازل شده- كه حق، و از سوى پروردگار آنها است- نيز ايمان آوردند، خداوند گناهانشان را مى‌بخشد و كارشان را در دنيا و آخرت اصلاح مى‌كند» «وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ آمَنُوا بِما نُزِّلَ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ وَ أَصْلَحَ بالَهُمْ». «٢»

ذكر «ايمان به آنچه بر پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله نازل شده» بعد از ذكر ايمان به طور مطلق، تأكيدى است بر برنامه‌هاى اين پيامبر بزرگ، و از قبيل ذكر خاص بعد از عام است، و بيانگر اين واقعيت است كه بدون ايمان به آنچه بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل