مركب‌هائى قرار داد كه بر آن سوار شويد.
١٣- تا بر پشت آنها به خوبى قرار گيريد؛ سپس هنگامى كه بر آنهاسوار شديد، نعمت پروردگارتان را متذكر شويد، و بگوئيد: «پاك و منزه است كسى كه اين را مسخّر ما ساخت، و گرنه ما توانائى تسخير آن را نداشتيم».
١٤- و ما به سوى پروردگارمان بازمى‌گرديم!
تفسير:
بخشى از دلائل توحيد
از اينجا بحث پيرامون توحيد و شرك، شروع مى‌شود، نخست از فطرت و سرشت آنها براى اثبات توحيد، كمك مى‌گيرد، و بعد از دلائل موجود در نظام عالم هستى، و ضمن بيان پنج نمونه از مواهب پروردگار، حس شكرگزارى آنها را برمى‌انگيزد، و بعد به ابطال اعتقاد خرافى آنها پيرامون بت‌ها و انواع شرك مى‌پردازد.
در قسمت اول، مى‌فرمايد: «هر گاه از آنان بپرسى: «چه كسى آسمان‌ها و زمين را آفريده است»؟ مسلماً مى‌گويند: «خداوند قادر و دانا آنها را آفريده است» «وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ خَلَقَهُنَّ الْعَزِيزُ الْعَلِيمُ».
اين تعبير، كه در چهار آيه از آيات قرآن مجيد با تفاوت مختصرى آمده است (عنكبوت آيه ٦١، لقمان آيه ٢٥، زمر آيه ٣٨، و زخرف آيه مورد بحث) «١» از يكسو، دليل بر فطرى بودن خداشناسى و تجلى نور الهى در سرشت انسان‌ها است.