مى‌گويد: «ما آنها را با علم خويش بر جهانيان، در آن عصر و زمان برترى داديم و برگزيديم» «وَ لَقَدِ اخْتَرْناهُمْ عَلى‌ عِلْمٍ عَلَى الْعالَمِينَ».
ولى آنها قدرِ اين نعمت‌ها را ندانستند، و كفران كردند و مجازات شدند.
و به اين ترتيب، آنها «امت برگزيده عصر خويش» بودند؛ زيرا منظور از «عالَمِين»، مردم جهان در آن عصر و زمان است، نه در تمامِ قرون و اعصار؛ چرا كه قرآن صريحاً در سوره «آل عمران»، آيه ١١٠، خطاب به امت اسلامى مى‌فرمايد: كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ ...: «شما بهترين امتى بوديد كه به سود انسان‌ها آفريده شده‌ايد».
همان گونه كه در مورد سرزمين‌هائى كه «بنى‌اسرائيل» وارث آن شدند در آيه ١٣٧ سوره «اعراف» مى‌فرمايد: وَ أَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِينَ كانُوا يُسْتَضْعَفُونَ مَشارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغارِبَهَا الَّتِي بارَكْنا فِيها: «و مشرق‌ها و مغرب‌هاى پربركت زمين را به آن قوم به ضعف كشانده شده (زير زنجير ظلم و ستم) واگذار كرديم».
روشن است بنى‌اسرائيل در آن زمان، وارثِ تمام جهان نشدند، بلكه منظور، شرق و غرب منطقه خودشان است.
البته، بعضى از مفسران معتقدند بنى‌اسرائيل، مزايائى داشتند كه در طول تاريخ، منحصر به خودشان بوده، از جمله كثرت انبياء؛ چرا كه از هيچ قومى، اين قدر پيامبر برنخاسته است.
ولى، اين سخن، علاوه بر اين كه مزيت مطلق آنها را ثابت نمى‌كند، نمى‌تواند امتيازى باشد؛ چرا كه ممكن است كثرتِ قيام انبياء از ميان آنها، دليلِ بر نهايت سركشى و تمرد اين قوم بدانيم، همان گونه كه حوادثِ مختلف بعد از قيام موسى عليه السلام نشان مى‌دهد كه با اين پيامبر بزرگ چه اذيتى كه روا نداشتند؟!.
به هر حال، آنچه در بالا در تفسير آيه آورديم، چيزى است كه از سوى