است، زيرا تنها كسى كه پروردگار جهانيان است و مالك و مربى آنها است، شايسته عبوديت است، نه مخلوقات محتاج و نيازمندى همچون فراعنه و بت‌ها!
***
اكنون، ببينيم اولين برخورد فرعون و فرعونيان با دلائل منطقى و معجزات روشن موسى‌ عليه السلام چه بود؟ قرآن در آيه بعد مى‌گويد: «هنگامى كه موسى‌ با آيات ما به سراغ آنها آمد، همگى به آن مى‌خنديدند» «فَلَمَّا جاءَهُمْ بِآياتِنا إِذا هُمْ مِنْها يَضْحَكُونَ».
اين، نخستين برخورد همه طاغوت‌ها و جاهلان مستكبر، در برابر رهبران راستين است، جدى نگرفتن دعوت، و دلائل آنها، و همه را به سخريه و مضحكه پاسخ گفتن، تا به ديگران بفهمانند كه اصلًا دعوت آنها قابل بررسى و مطالعه و جوابگوئى نيست، و ارزش يك برخورد جدى را ندارد.
***
اما ما براى اتمام حجت، آيات خود را يكى بعد از ديگرى فرستاديم «و هيچ آيه‌اى و معجزه‌اى به آنها نشان نمى‌داديم، مگر اين كه از ديگرى بزرگتر و مهمتر بود» «وَ ما نُرِيهِمْ مِنْ آيَةٍ إِلَّا هِيَ أَكْبَرُ مِنْ أُخْتِها». «١»

خلاصه، نشانه‌هاى خود را كه هر يك از ديگر مهمتر و گوياتر و كوبنده‌تر بود، به آنها ارائه داديم، تا هيچ بهانه‌اى براى آنها باقى نماند، و از مركب غرور و نخوت و خودخواهى پياده شوند.
و به اين ترتيب، بعد از معجزه «عصا» و «يد بيضاء» معجزات «طوفان» و «جراد» و «قمل» و «ضفادع» و غير اينها «٢» را به آنها نشان داديم.