٣٦ وَ مَنْ يَعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطاناً فَهُوَ لَهُ قَرِينٌ
٣٧ وَ إِنَّهُمْ لَيَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبِيلِ وَ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ
٣٨ حَتَّى إِذا جاءَنا قالَ يا لَيْتَ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ فَبِئْسَ الْقَرِينُ
٣٩ وَ لَنْ يَنْفَعَكُمُ الْيَوْمَ إِذْ ظَلَمْتُمْ أَنَّكُمْ فِي الْعَذابِ مُشْتَرِكُونَ
٤٠ أَ فَأَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ أَوْ تَهْدِي الْعُمْيَ وَ مَنْ كانَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ
ترجمه:
٣٦- و هر كس از ياد خدا روى‌گردان شود شيطان را به سراغ او مى‌فرستيم پس همواره قرين اوست!
٣٧- و آنها [: شياطين‌] اين گروه را از راه (خدا) باز مى‌دارند، در حالى كه گمان مى‌كنند هدايت يافتگان حقيقى آنها هستند!
٣٨- تا زمانى كه نزد ما حاضر شود مى‌گويد: «اى كاش ميان من و تو فاصله مشرق و مغرب بود؛ چه بد همنشينى بودى»!
٣٩- (ولى به آنها مى‌گوييم:) هرگز اين گفتگوها امروز به حال شما سودى ندارد، چرا كه ظلم كرديد؛ و همه در عذاب مشتركيد!
٤٠- (اى پيامبر) آيا تو مى‌توانى سخن خود را به گوش كران برسانى، يا كوران و كسانى را كه در گمراهى آشكارى هستند هدايت كنى؟!