تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٧
٣٣ وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ وَ مَعارِجَ عَلَيْها يَظْهَرُونَ
٣٤ وَ لِبُيُوتِهِمْ أَبْواباً وَ سُرُراً عَلَيْها يَتَّكِؤُنَ
٣٥ وَ زُخْرُفاً وَ إِنْ كُلُّ ذلِكَ لَمَّا مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ
ترجمه:
٣٣- اگر (تمكن كفّار از مواهب مادى) سبب نمىشد كه همه مردم امت واحد (گمراهى) شوند، ما براى كسانى كه به (خداوند) رحمان كافر مىشدند خانههائى قرار مىداديم با سقفهائى از نقره و نردبانهائى كه از آن بالا روند
٣٤- و براى خانههايشان درها و تختهائى (زيبا و نقرهاى) قرار مىداديم كه بر آن تكيه كنند
٣٥- و انواع زيورها؛ ولى تمام اينها بهره زندگى دنياست، و آخرت نزد پروردگارت از آن پرهيزگاران است!
تفسير:
قصرهاى باشكوه با سقفهاى نقرهاى! (ارزشهاى دروغين)
اين آيات، همچنان بحث پيرامون نظام ارزشى اسلام و عدم معيار بودن مال و ثروت و مقامات مادى را ادامه مىدهد.
در نخستين آيه، مىفرمايد: «اگر (تمكّن كفار از مواهب مادى) سبب نمىشد