تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٤
الْمَلائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَ أَدْبارَهُمْ». «١»
آرى، اين فرشتگان مأمورند كه در آستانه مرگ، مجازات آنها را شروع كنند تا طعم تلخ كفر و نفاق و لجاجت و عناد را بچشند، به صورت آنها مىكوبند، براى اين كه رو به سوى دشمنان خدا رفتهاند، و بر پشت آنها مىزنند، به خاطر اين كه، به آيات الهى و پيامبرش، پشت كردند.
اين معنى، شبيه چيزى است كه در آيه ٥٠ سوره «انفال» درباره كفار و منافقين آمده است: وَ لَوْ تَرى إِذْ يَتَوَفَّى الَّذِينَ كَفَرُوا الْمَلائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَ أَدْبارَهُمْ وَ ذُوقُوا عَذابَ الْحَرِيقِ: «و اگر ببينى كافران را هنگامى كه فرشتگان (مرگ)، جانشان را مىگيرند و بر صورت و پشت آنها مىزنند و (مىگويند:) بچشيد عذاب سوزنده را».
***
در آخرين آيه مورد بحث، باز به بيان علت اين عذاب الهى در آستانه مرگ آنها پرداخته، مىگويد: «اين عذاب و كيفر به خاطر آن است كه آنها از آنچه خداوند را به خشم مىآورد، پيروى كردند، و آنچه را موجب خشنودى او است كراهت داشتند، لذا خداوند اعمالشان را حبط و نابود كرد» «ذلِكَ بِأَنَّهُمُ اتَّبَعُوا ما أَسْخَطَ اللَّهَ وَ كَرِهُوا رِضْوانَهُ فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ».
چرا كه شرط قبولى اعمال و هر گونه تلاش و كوشش، رضاى خدا است، بنابراين طبيعى است اعمال كسانى كه اصرار در خشم خدا دارند و مخالف با