را نديدى كه پيوسته به برادران كفارشان از اهل كتاب مى‌گفتند: هر گاه شما را (از وطن) بيرون كنند، ما هم با شما بيرون خواهيم رفت و هرگز سخن هيچ كس را درباره شما اطاعت نخواهيم كرد؛ و اگر با شما پيكار شود، ياريتان خواهيم نمود»؟!
در پايان آيه، آنها را با عبارتى كوتاه تهديد كرده، مى‌گويد: «خداوند مخفى‌كارى‌ها و اسرار آنها را مى‌داند» «وَ اللَّهُ يَعْلَمُ إِسْرارَهُمْ».
هم از كفر باطنى آنها و نفاقشان آگاه است، و هم از توطئه‌چين‌ها با كمك يهود، و به موقع آنها را مجازات خواهد كرد.
و نيز از آنچه يهود از حسادت و دشمنى و عناد، مخفى مى‌داشتند آگاه است، آنها طبق گواهى كتابشان چنان از نشانه‌هاى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله آگاه بودند كه: او را همچون فرزند خود مى‌شناختند، و اين نشانه‌ها را قبلًا برملا مى‌گفتند، ولى، بعد از ظهورش، همه را مخفى و پنهان كردند، خدا از اين پنهان‌كارى آگاه است.
در حديثى از امام باقر و امام صادق عليها السلام آمده است كه: منظور از «كَرِهُوا ما نَزَّلَ اللَّهُ»، «بنى اميه» هستند كه نزول فرمان خداوند را درباره ولايت على عليه السلام ناخوش داشتند. «١»
روشن است، اين نوعى تطبيق و بيان مصداق است، نه انحصار مفهوم آيه.
***
آيه بعد، در حقيقت توضيحى است براى اين تهديد سربسته، مى‌فرمايد:
«حال آنها چگونه خواهد بود هنگامى كه فرشتگان مرگ روحشان را قبض مى‌كنند در حالى كه بر صورت و پشت آنها مى‌زنند»؟ «فَكَيْفَ إِذا تَوَفَّتْهُمُ