در آيه ٥٠ سوره «انبياء» مى‌خوانيم: وَ هذا ذِكْرٌ مُبارَكٌ أَنْزَلْناهُ: «و اين (قرآن) ذكر مباركى است كه (بر شما) نازل كرديم».
در آيه ٢٩ سوره «ص» مى‌خوانيم: كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ مُبارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آياتِهِ: «اين كتابى است پربركت كه بر تو نازل كرده‌ايم تا در آيات آن تدبر كنند».
و در آيه ١٩ سوره «انعام» آمده است: وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ: «و اين قرآن بر من وحى شده، تا شما و تمام كسانى را كه اين (قرآن) به آنها مى‌رسد، با آن بيم دهم».
و در آيه ١ سوره «ابراهيم» مى‌فرمايد: كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ: « (اين) كتابى است كه بر تو نازل كرديم، تا مردم را از تاريكى‌ها (ى شرك) به سوى روشنائى (ايمان) درآورى».
و بالاخره در آيه ٨٢ سوره «اسراء» آمده است: وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ: «و از قرآن، آنچه شفا و رحمت است براى مؤمنان، نازل مى‌كنيم».
و به اين ترتيب، بايد قرآن مجيد، در متن زندگى مسلمانان قرار گيرد و آن را قدوه و اسوه خويش قرار دهند دستوراتش را مو به مو اجرا كنند، و تمام خطوط زندگى خويش را با آن هماهنگ سازند.
اما متاسفانه! برخورد گروهى از مسلمانان با قرآن، برخورد با يك مشت اوراد نامفهوم است، تنها به تلاوت سرسرى، مى‌پردازند، و در نهايت به تجويد و مخارج حروف و زيبائى صوت، اهميت مى‌دهند، و بيشترين بدبختى مسلمانان از همين‌جاست كه قرآن را از شكل يك برنامه جامع زندگى، خارج ساخته و تنها به الفاظ آن قناعت كرده‌اند.
قابل توجه اين كه: در آيات مورد بحث، با صراحت مى‌گويد: اين منافقان