شفاعت كرده، و دستور استغفار به پيامبرش را داده، تا آنها را مشمول رحمت خود كند، و از اينجا عمق مسأله «شفاعت» در دنيا و آخرت، و همچنين مشروعيت و اهميت مسأله «توسل» ظاهر مى‌شود.
و در ذيل آيه، به عنوان بيان علت مى‌فرمايد: «خداوند محل حركت و قرارگاه شما را مى‌داند» «وَ اللَّهُ يَعْلَمُ مُتَقَلَّبَكُمْ وَ مَثْواكُمْ».
از ظاهر و آشكار، و درون و برون، و سرّ و نجواى شما، با خبر است، و حتى از انديشه‌ها و نيات شما در حركات، و سكونتان كاملًا آگاهى دارد، به همين دليل، بايد به سوى او برويد و از درگاه او طلب عفو كنيد.
«مُتَقَلَّب» به معنى جايگاه رفت و آمد، و «مَثْوى‌» به معنى محل استقرار است. «١»
ظاهر اين است كه، اين دو كلمه، مفهوم وسيعى دارد، كه تمام حركات و سكون آدمى را چه در دنيا و چه در آخرت، چه در دوران جنينى، و چه در دوران قبر و برزخ، شامل مى‌شود، هر چند بسيارى از مفسران، معانى محدودى براى آن نموده‌اند.
بعضى گفته‌اند: منظور، حركات انسان در روز و سكونت او در شب است.
بعضى ديگر گفته‌اند: منظور، مسير انسان در دنيا، و قرارگاه او در آخرت است.
بعضى، دگرگونى انتقال انسان را در صلب پدران و رحم مادران، و ثبات او را در قبر مطرح كرده‌اند.