«آيا كسى كه دليل روشنى از سوى پروردگارش دارد، همانند كسى است كه زشتى اعمالش در نظرش تزيين شده، و از هواى نفس پيروى مى‌كند»؟! «أَ فَمَنْ كانَ عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ كَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ وَ اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ».
گروه اول، در مسير خود از شناخت صحيح و يقين و دليل و برهان قطعى، برخوردارند، «راه» و «هدف» خود را به روشنى مى‌بينند و به سرعت پيش مى‌روند. اما گروه دوم گرفتار سوء تشخيص، و عدم درك واقعيت و تاريكى مسير و هدف شده، در ظلمات اوهام سرگردانند، و عامل اين سرگردانى، همان پيروى از هوى و هوس‌هاى سركش است، چرا كه هوا و هوس، پرده بر روى عقل و فكر انسان مى‌افكند، زشتى‌ها را زيبا و زيبائى‌ها را زشت نشان مى‌دهد، آن چنان كه گاهى به اعمال شرم‌آور و ننگين خود، فخر و مباهات مى‌كند، چنان كه در آيات ١٠٣ تا ١٠٥ سوره «كهف» آمده است: قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالًا* الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً* أُولئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَ لِقائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فَلا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَزْناً: «بگو: آيا به شما خبر دهيم كه زيانكارترين (مردم) در كارها چه كسانى هستند؟* آنها كه تلاش‌هايشان در زندگى دنيا گم (و نابود) شده؛ با اين حال، مى‌پندارند كار نيك انجام مى‌دهند!* آنها كسانى هستند كه به آيات پروردگارشان و لقاى او كافر شدند؛ به همين جهت، اعمالشان نابود شد! از اين رو روز قيامت، ميزانى براى آنها برپا نخواهيم كرد»! (چرا كه عمل وزن‌دارى ندارند).
«بَيِّنة» به معنى دليل آشكار است و در اينجا اشاره به قرآن و معجزات پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و دلائل عقلى ديگر است.
روشن است استفهام در جمله «أَ فَمَنْ كانَ ...»، «استفهام انكارى» است،