تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٦
«تَعس» (بر وزن نحس) به معنى لغزيدن و برو در افتادن است، و اين كه:
بعضى آن را به «هلاكت و انحطاط» تفسير كردهاند، در واقع لازمه آن است.
و در هر حال، مقابله ميان اين دو، بسيار پر معنى است، درباره مؤمنان راستين مىفرمايد: «گامهايشان را استوار مىدارد» اما درباره كافران مىگويد:
«لغزش و سقوط بر آنها باد»! آن هم به صورت نفرين كه گيراتر و گوياتر باشد!
آرى، هنگامى كه افراد بىايمان، مىلغزند، كسى نيست زير بازوى آنها را بگيرد، و به آسانى در پرتگاهها، سقوط خواهند كرد، اما فرشتگان رحمت الهى، به يارى مؤمنان مىشتابند، و آنها را در لغزشگاهها و پرتگاهها، حفظ مىكنند، چنان كه در جاى ديگر مىخوانيم: «إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ». «١»
اعمال مؤمنان، پر بركت است، اما اعمال كافران، بىبركت و به سرعت محو و گم مىشود.
***
آيه بعد علت سقوط آنها و نابودى اعمالشان را چنين بيان مىكند: «اين به خاطر آن است كه از آنچه خدا نازل كرده است، كراهت داشتند، لذا خداوند اعمالشان را حبط و نابود كرده است» «ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَرِهُوا ما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأَحْبَطَ أَعْمالَهُمْ».
خداوند، قبل از هر چيز، آئين توحيد را نازل فرمود، اما آنها به آن پشت كرده رو به شرك آوردند، خداوند دستور به حق و عدالت و پاكى و تقوا داد، اما آنها همه را پشت سر افكندند، و به ظلم و فساد روى آوردند، «آنها حتى وقتى نام