ماده پنجم- بدترين كار انسان‌فروشى است!
اصولًا در اسلام، خريد و فروش بردگان، يكى از منفورترين معاملات است تا آنجا كه در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله آمده است: شَرُّ النَّاسِ مَنْ باعَ النَّاسَ!: «بدترين مردم كسى است كه انسان‌ها را بفروشد»! «١»
همين تعبير كافى است كه نظر نهائى اسلام را در مورد بردگان روشن سازد، و نشان دهد، جهت‌گيرى برنامه‌هاى اسلامى به كدام سو است.
و از اين جالب‌تر اين كه: يكى از گناهان نابخشودنى در اسلام سلب آزادى و حريت از انسان‌ها و تبديل آنها به يك متاع است، چنان كه در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام ٠ آمده است: انَّ اللَّهَ غافِرُ كُلِّ ذَنْبٍ الَّا ما جَحَدَ مَهْراً، اوِ اغْتَصَبَ اجِيْراً اجْرَهُ، اوْ باعَ رَجُلًا حُرّاً: «خداوند هر گناهى را مى‌بخشد جز (سه گناه):
كسى كه مهر همسرش را انكار كند، يا حق كارگرى را غصب نمايد، و يا انسان آزادى را بفروشد»! «٢»
طبق اين حديث، غصب حقوق زنان، و حق كارگران، و سلب آزادى از انسان‌ها، سه گناه نابخشودنى است.
همان گونه كه در بالا آورديم: اسلام تنها در يك مورد اجازه برده‌گيرى مى‌دهد، و آن در مورد اسيران جنگى است، آن هم هرگز جنبه الزامى ندارد، در حالى كه در عصر ظهور اسلام، و قرن‌ها بعد از آن، برده‌گيرى از طريق زور و حمله به كشورهاى سياه‌پوستان، و دستگير كردن انسان‌هاى آزاد، و تبديل آنها به بردگان، بسيار زياد بود، و گاهى در مقياس‌هاى وحشتناك روى آن معامله مى‌شد، به طورى كه در اواخر قرن ١٨ ميلادى دولت «انگلستان» هر سال دويست هزار