«نخستين كسى كه داخل بهشت مى‌شود شهيد است». «١»
***
٢- اهداف جنگ در اسلام
جنگ در اسلام هيچ گاه به عنوان يك «ارزش» تلقى نمى‌شود، بلكه از اين نظر كه مايه ويرانى و اتلاف نفوس و نيروها و امكانات است يك «ضد ارزش» محسوب ميشود، لذا در بعضى از آيات قرآن در رديف عذاب‌هاى الهى قرار گرفته، در سوره «انعام» آيه ٦٥ مى‌خوانيم: قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى‌ أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً وَ يُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ: «بگو: او قادر است كه از بالا يا از زير پاى شما، عذابى بر شما بفرستد؛ يا به صورت دسته‌هاى پراكنده شما را با هم بياميزد؛ و طعم جنگ (واختلاف) را به هر يك از شما به وسيله ديگرى بچشاند»!.
در اينجا جنگ چيزى در رديف «صاعقه» و «زلزله» و بلاهاى زمينى و آسمانى شمرده شده است. و به همين دليل، در اسلام تا آنجا كه امكان دارد از جنگ پرهيز مى‌شود.
ولى آنجا كه موجوديت امتى به خطر مى‌افتد، يا اهداف والاى مقدسش در معرض سقوط قرار مى‌گيرد، در اينجا جنگ، يك ارزش مى‌شود و عنوان «جهاد فى سبيل اللَّه» به خود مى‌گيرد.
به همين دليل، در اسلام انواعى از جهاد وجود دارد: «جهاد ابتدائى آزادى‌بخش»، «جهاد دفاعى»، «جهاد براى خاموش كردن آتش فتنه و شرك و بت‌پرستى» كه شرح آنها را در جاى ديگر گفته‌ايم. «٢»