و ابراهيم و موسى و عيسى و محمّد صلى الله عليه و آله بودند». «١»
در تفسير «درّ المنثور» از «ابن عباس» نيز همين معنى نقل شده، كه پيامبران «اولوا العزم» همين پنج نفرند. «٢»
ولى، بعضى از مفسران، «اولوا العزم» را اشاره به پيامبرانى مى‌دانند كه مأمور به پيكار با دشمنان شدند.
بعضى عدد آنها را ٣١٣ نفر دانسته «٣»، و بعضى همه پيامبران را اولوا العزم (صاحبان اراده قوى) مى‌دانند «٤» و مطابق اين قول «مِن» در «مِنَ الرُّسُل» بيانيه است نه تبعيضيه.
ولى تفسير اول، از همه صحيح‌تر است و روايات اسلامى آن را تأييد مى‌كند.
***
سپس، قرآن در دنبال اين سخن، مى‌افزايد: «درباره آنها (كافران) عجله و شتاب مكن» «وَ لاتَسْتَعْجِلْ لَهُمْ».
چرا كه قيامت به زودى فرا مى‌رسد، و آنچه را درباره آن شتاب داشتند با چشم خود مى‌بينند، سخت مجازات مى‌شوند و به اشتباهات خود پى مى‌برند.
به قدرى عمر دنيا، در برابر آخرت كوتاه است، «هنگامى كه وعده‌هائى كه به آنها داده مى‌شود مى‌بينند، احساس مى‌كنند گويا در دنيا جز ساعتى از يك روز توقف نداشتند»! «كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ ما يُوعَدُونَ لَمْ‌يَلْبَثُوا إِلَّا ساعَةً مِنْ نَهارٍ».
اين احساسِ كمىِ عمر دنيا، در برابر آخرت، يا به خاطر آن است كه واقعاً اين زندگى در برابر آن حيات جاويدان ساعتى بيش نيست، و يا به خاطر اين كه، دنيا چنان به سرعت بر آنها مى‌گذرد، كه گوئى ساعتى بيش نبوده است، و يا از