***
در آخرين آيه مورد بحث، كه آخرين آيه سوره «احقاف» است، با توجه به آنچه در مورد معاد و كيفر كافران در آيات قبل گذشت، به پيامبر خود دستور مى‌دهد كه «صبر كن همان گونه كه پيامبران «اولوا العزم» صبر و شكيبائى كردند» «فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ».
تنها تو نيستى كه با مخالفت و عداوت اين قوم مواجه شده‌اى، همه پيامبران «اولو العزم» با اين مشكلات روبرو بودند و استقامت كردند، «نوح» عليه السلام پيامبر بزرگ خدا ٩٥٠ سال دعوت كرد، اما جز گروه اندكى به او ايمان نياوردند، پيوسته آزارش مى‌دادند و به سخريه‌اش مى‌گرفتند.
«ابراهيم» عليه السلام را به ميان آتش افكندند و «موسى» عليه السلام را تهديد به مرگ نمودند، و قلبش از نافرمانى‌هاى قومش پر خون بود، و «عيسى مسيح» عليه السلام را بعد از آزار بسيار مى‌خواستند به قتل برسانند، كه خداوند نجاتش داد، خلاصه تا بوده دنيا چنين بوده است، و جز با نيروى صبر و استقامت، نمى‌توان بر مشكلات پيروز شد.
***
پيامبران «اولوا العزم» چه كسانى بودند؟
در اين كه منظور از پيامبران «اولوا العزم» چه كسانى هستند؟ در ميان مفسران گفتگو بسيار است، و پيش از آنكه در اين باره تحقيق كنيم، بايد معنى «عزم» را بررسى كرد، زيرا «اولوا العزم» به معناى «صاحبان عزم» است.
«عزم» به معناى اراده محكم و استوار است، «راغب» در «مفردات» مى‌گويد: عزم به معنى تصميم گرفتن بر انجام كارى است (عَقْدُ الْقَلْبِ عَلى‌ إِمْضاءِ الامْرِ).