گروه مؤمن و كافر، و آگاهى كافى از دعوت‌هاى الهى دارند.
مسأله جالب در آيات مورد بحث، روشى است كه آنها براى تبليغ اسلام در ميان قوم خود در پيش گرفتند.
آنها، پس از حضور در محضر پيامبر صلى الله عليه و آله و شنيدن آيات قرآن، و پى‌بردن به محتواى آن، به سرعت به سراغ طائفه خود رفتند و به تبليغ آنها پرداختند:
نخست از حقانيت قرآن سخن گفتند، و با سه دليل اين مطلب را اثبات كردند، پس از آن به تشويق آنها پرداخته، نجات و رهائى از چنگال عذاب آخرت را در سايه ايمان به اين كتاب آسمانى، به آنها بشارت دادند، كه هم تأكيدى بود بر مسأله «معاد»، و هم توجهى به ارزش‌هاى اصيل آخرت در برابر ارزش‌هاى ناپايدار دنيا.
در سومين مرحله، خطرات ترك ايمان را به آنها گوشزد كردند، و هشدارى توأم با استدلال و دلسوزى به آنها دادند، و سرانجام و عاقبت انحراف از اين مسير را كه «ضلال مبين» و گمراهى آشكار است گوشزد كردند.
اين شيوه تبليغ، شيوه‌اى است مؤثر براى هر كس و هر گروه.
***
٢- بهترين دليل عظمت قرآن، محتواى آن است
از آيات فوق، و همچنين از آيات سوره «جنّ» به خوبى برمى‌آيد كه اين گروه از طائفه جنّ، تنها با شنيدن آيات قرآن مجذوب آن شدند، و هيچ نشانه‌اى بر اين كه آنها تقاضاى معجزه ديگرى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله كرده باشند، در دست نيست.
آنها، همين اندازه كه قرآن مجيد هماهنگ با نشانه‌هاى كتب پيشين است، و