تفسير:
چگونه ملائكه را دختران خدا مى‌خوانيد؟!
بعد از تحكيم پايه‌هاى توحيد، از طريق برشمردن نشانه‌هاى خداوند در نظام هستى و نعمت‌ها و مواهب او، در آيات مورد بحث، به نقطه مقابل آن، يعنى مبارزه با شرك و پرستش غير خدا پرداخته، نخست به سراغ يكى از شاخه‌هاى آن يعنى پرستش فرشتگان مى‌رود، و مى‌فرمايد: «آنها براى خداوند از ميان بندگانش جزئى قرار دادند» «وَ جَعَلُوا لَهُ مِنْ عِبادِهِ جُزْءاً».
فرشتگان را دختران خدا و معبودان خود پنداشتند، خرافه زشتى كه در ميان بسيارى از بت پرستان رواج داشت.
تعبير به «جزء» هم بيانگر اين است كه آنها فرشتگان را فرزندان خدا مى‌شمردند؛ زيرا هميشه فرزند، جزئى از وجود پدر و مادر است كه به صورت نطفه از آنها جدا مى‌شود، و با هم تركيب مى‌گردد، و هسته‌بندى فرزند از آن آغاز مى‌شود.
و نيز بيان كننده پذيرش عبوديت آنها است؛ چرا كه فرشتگان را جزئى از معبودان در مقابل خداوند، تصور مى‌كردند.
اين تعبير، در ضمن يك استدلال روشن بر بطلان اعتقاد خرافى مشركان است؛ چرا كه اگر فرشتگان، فرزندان خدا باشند لازمه‌اش اين است كه خداوند جزء داشته باشد، و نتيجه آن تركيب ذات پاك خدا است، در حالى كه دلائل عقلى و نقلى، گواه بر بساطت و احديت وجود او است؛ چرا كه جزء، مخصوص به موجودات امكانيه است.
سپس مى‌افزايد: «انسان كفران كننده آشكارى است» «إِنَّ الْإِنْسانَ لَكَفُورٌ مُبِينٌ».