«دَرَجات» جمع «درجه» معمولًا به پله‌هائى گفته مى‌شود، كه از آن به سمت بالا مى‌روند و «دَرَكات» جمع «درك» (بر وزن مرگ) به پله‌هائى گفته مى‌شود، كه از آن به طرف پائين حركت مى‌كنند، لذا در مورد بهشت، درجات، و در مورد دوزخ، دركات گفته مى‌شود، ولى، در آيه مورد بحث كه هر دو با هم ذكر شده، با توجه به اهميت مقام بهشتيان هر دو به عنوان «درجات» آمده و به اصطلاح از باب «تغليب» است. «١»
سپس، مى‌افزايد: «هدف اين است كه خداوند اعمال آنها را بى‌كم و كاست به آنان تحويل دهد» «وَ لِيُوَفِّيَهُمْ أَعْمالَهُمْ».
اين تعبير، اشاره ديگرى است به مسأله «تجسم اعمال»، كه در آنجا اعمال آدمى با او خواهد بود، اعمال نيكش مايه رحمت، و آرامش او است، و اعمال زشتش مايه بلا و ناراحتى و رنج و عذاب.
و در پايان، به عنوان تأكيد مى‌گويد: «و به آنها هيچ ستمى نخواهد شد» «وَ هُمْ لايُظْلَمُونَ».
چرا كه اعمال خودشان را دريافت مى‌دارند، با اين حال چگونه ظلم و ستم تصور مى‌شود؟
به علاوه «درجات» و «دركات» آنها، دقيقاً تعيين شده، و حتى كمترين عمل خوب و بد، در سرنوشت آنها مؤثر است، با اين شرايط، ظلم معنى ندارد.
***