تو هستند بر كشتى سوار شديد، بگو: ستايش براى خدائى است كه ما را از قوم ستمگر نجات بخشيد»!. «١»
و نيز به او دستور مى‌دهد: براى تقاضاى نزول در منزلگاه پر بركت بگويد:
رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ: «پروردگارا! ما را در منزلگاهى پر بركت فرود آر، و تو بهترين فرودآورندگانى». «٢»
و در آيات مورد بحث نيز خوانديم كه دستور شكر نعمت‌هاى پروردگار و تسبيح او را به هنگام قرار گرفتن بر مركب‌ها مى‌دهد.
و هر گاه اين، خلق و خوى انسان گردد كه به هنگام بهره‌گيرى از هر نعمتى به ياد منعم حقيقى و مبدأ آن نعمت باشد، نه در ظلمت غفلت فرو مى‌رود و نه در پرتگاه غرور مى‌افتد، بلكه مواهب مادى براى او پلى مى‌شوند به سوى خدا!.
در حالات پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله آمده است: هر گاه پاى خود را در ركاب مى‌گذارد مى‌فرمود: «بِسْمِ اللَّه»، و هنگامى كه بر مركب استقرار مى‌يافت مى‌فرمود: الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلى‌ كُلِّ حالٍ، سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هَذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِيْنَ وَ انَّا الى‌ رَبِّنا لَمُنْقَلِبُوْنَ. «٣»

در روايت ديگرى از امام مجتبى، حسن بن على عليه السلام آمده است كه مردى در حضور آن حضرت، به هنگام سوار شدن بر مركب گفت: سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هَذا، امام فرمود: اين چنين به تو دستور داده نشده است، دستور اين است كه بگوئى: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدانا لِلِاسْلامِ، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي مَنَّ عَلَيْنا بِمحمّد صلى الله عليه و آله وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَنا مِنْ خَيْرِ امَّةٍ اخْرِجَتْ لِلْنَّاسِ، ثُمَّ تَقُولُ: سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا. «٤»