صراحت «مى‌گويند: اين آيات را بر خدا افتراء بسته» «أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ».
در اينجا، خداوند به پيامبرش دستور مى‌دهد كه با دليل روشنى به آنها پاسخ گويد، مى‌فرمايد: «به آنها بگو: اگر مطلب آن طور باشد كه شما مى‌پنداريد و من آن را به دروغ به او نسبت داده باشم، لازم است كه مرا رسوا كند، و شما نمى‌توانيد در برابر خداوند، از من دفاع كنيد» «قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَلاتَمْلِكُونَ لِي مِنَ اللَّهِ شَيْئاً». «١»

چگونه ممكن است خداوند، اين «آيات بينات» و اين معجزه جاودانى را بر دست دروغگوئى ظاهر سازد؟! اين از حكمت و لطف خداوند دور است!
همان گونه كه در آيات ٤٤ تا ٤٧ سوره «حاقه» آمده است: وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا بَعْضَ الْأَقاوِيلِ* لَأَخَذْنا مِنْهُ بِالْيَمِينِ* ثُمَّ لَقَطَعْنا مِنْهُ الْوَتِينَ* فَما مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ عَنْهُ حاجِزِينَ: «اگر او سخنى دروغ بر ما مى‌بست،* ما او را با قدرت مى‌گرفتيم،* سپس رگ قلبش را قطع مى‌كرديم،* و هيچ كس از شما نمى‌توانست از (مجازات) او مانع شود»!
بنابراين، چگونه ممكن است من به خاطر شما دست به چنين كار خطرناكى بزنم؟، و چگونه باور مى‌كنيد، من چنين دروغى را بگويم و خدا مرا زنده بگذارد، و معجزات بزرگى در اختيارم قرار دهد؟
سپس، به عنوان تهديد مى‌افزايد: «اما خداوند بهتر از هر كس، كارهائى را كه شما در آن وارد مى‌شويد مى‌داند» و به موقع شما را سخت كيفر مى‌دهد «هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِيضُونَ فِيهِ». «٢»