دقت كنيم به اين حقيقت آشناتر خواهيم شد.
و بالاخره در چهارمين و پنجمين توصيف، مى‌گويد: «او قادر شكست ناپذير و حكيم على الاطلاق است» «وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ».
و بدين گونه، مجموعه «علم و قدرت و عظمت و ربوبيت و محموديت» كه مجموعه‌اى از مهمترين صفات و اسماء حسناى او است تكميل مى‌گردد.
و گوئى اشاره به اين مى‌كند: لَهُ الْحَمْدُ فَاحْمَدُوهُ، وَ هُوَ الرَبُّ فَاشْكُرُوا لَهُ، وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فَكَبِّرُوهُ، وَ هُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ فَاطِيْعُوهُ: «حمد از آن او است پس حمدش را به جا آوريد، و پروردگار او است پس شكرش كنيد، و عظمت براى او است، پس او را تكبير گوئيد، و او عزيز و حكيم است پس تنها او را اطاعت كنيد».
به اين ترتيب، سوره «جاثيه» كه با توصيف خداوند به «عزيز و حكيم» آغاز شده، با همين اوصاف پايان مى‌يابد، و سراسر محتواى آن نيز گواه بر عزت و حكمت بى‌پايان او است.
***