او اين جهان را مزرعه‌اى براى قيامت، و تجارتخانه پرسودى براى عالم پس از مرگ قرار داده است، لذا در پايان آيه مى‌افزايد: «آن روز كه قيامت برپا مى‌شود، اهل باطل زيان مى‌بينند» «وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يَوْمَئِذٍ يَخْسَرُ الْمُبْطِلُونَ».
چرا كه سرمايه عمر را از كف داده، و تجارتى نكرده، و «جز حسرت و اندوه متاعى نخريدند».
حيات و عقل و هوش و مواهب زندگى، سرمايه‌هاى انسان در اين بازار تجارت است، باطل‌گرايان آنها را با متاع زودگذرى كه نسبت به آن هيچ ارزشمند نيست، مبادله مى‌كنند، و روز رستاخيز كه تنها قلب سليم و ايمان و عمل صالح، به كار مى‌آيد، زيانكار بودن خود را با چشم مشاهده مى‌كنند.
«يَخْسَرُ» از ماده «خسران» به معنى از دست دادن سرمايه است، و به گفته «راغب» در «مفردات»، گاه به خود انسان نسبت داده مى‌شود، و مى‌گويند: خَسِرَ فُلانٌ: «فلان كس زيان كرد»، و گاه به تجارت او نسبت مى‌دهند، و مى‌گويند:
خَسِرَتْ تِجارَتُهُ: «تجارتش زيان كرد»، گر چه ابناء دنيا اين تعبير را تنها در مورد مال و مقام و مواهب مادى به كار مى‌برند، ولى مهم‌تر از خسران مادى، از دست دادن سرمايه عقل و ايمان و ثواب است.
«مُبْطِل» از ماده «ابطال»، در لغت، معانى مختلفى دارد، باطل كردن چيزى، دروغ گفتن، شوخى و استهزاء نمودن، و امر باطلى را مطرح كردن، تمام اين معانى، در مورد آيه فوق قابل قبول است.
آنها كه حق را باطل كرده‌اند، و آنها كه مرام و عقيده باطل را رواج داده‌اند، و آنها كه در برابر پيامبران الهى دروغ گفته‌اند، و سخنان آنها را به باد استهزاء گرفته‌اند، زيان و خسران خود را در آن روز خواهند ديد.
***