بيمارى و آسيب‌ها به بدن انسان مى‌رسد، و از آنجا كه ارتكاب گناه گوئى روح او را مجروح مى‌سازد، ماده «اجتراح» به معنى انجام گناه نيز به كار رفته، و گاه در معنى وسيع‌ترى، يعنى هر گونه اكتساب، استعمال مى‌شود، و اعضاى بدن را از اين نظر «جوارح» گويند كه انسان به وسيله آن مقاصد خود را انجام مى‌دهد و آنچه مى‌خواهد به دست مى‌آورد و كسب مى‌كند.
به هر حال، اين آيه مى‌گويد: اين يك پندار غلط است كه تصور كنند ايمان و عمل صالح، يا كفر و گناه، تأثيرى در زندگى انسان نمى‌گذارد، چنين نيست، زندگى و مرگ اين دو گروه كاملًا با هم متفاوت است.
مؤمنان در پرتو ايمان و عمل صالح، از آرامش خاصى برخوردارند، به طورى كه سخت‌ترين حوادث زندگى تأثيرى در روح آنها نمى‌گذارد، در حالى كه افراد بى‌ايمان و آلوده، دائماً در اضطراب‌اند، اگر در نعمت‌اند، بيم زوال آن پيوسته آنها را رنج مى‌دهد، اگر در مصيبت و ناراحتى‌اند، قدرت مقابله با آن را ندارند، چنان كه در آيه ٨٢ سوره «انعام» مى‌خوانيم: الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ‌يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ: « (آرى) آنها كه ايمان آوردند، و ايمان خود را با شرك و ستم نيالودند، ايمنى تنها از آنهاست؛ و آنها هدايت يافتگانند»!.
افراد با ايمان به وعده‌هاى الهى دلگرمند و مشمول عنايات خاص اويند، چنان كه در آيه ٥١ سوره «مؤمن» مى‌خوانيم: إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهادُ: «ما به يقين پيامبران خود و كسانى را كه ايمان آورده‌اند، در زندگى دنيا و (در آخرت) روزى كه گواهان به پا مى‌خيزند يارى مى‌دهيم»!
نور هدايت، قلب گروه اول را روشن مى‌سازد و با گام‌هاى استوار به سوى