١٩- آنها هرگز نمى‌توانند تو را در برابر خداوند بى‌نياز كنند (و از عذابش بِرَهانند)؛ و ظالمان يار و ياور يكديگرند، اما خداوند يار و ياور پرهيزگاران است!
٢٠- اين (قرآن و شريعت آسمانى) وسائل بينائى و مايه هدايت و رحمت است براى مردمى كه (به آن) يقين دارند!
تفسير:
اين همه موهبت به بنى‌اسرائيل داديم ولى ...
در تعقيب بحث‌هائى كه در آيات گذشته، پيرامون انواع نعمت‌هاى خداوند و شكرگزارى و عمل صالح آمد، اين آيات نمونه‌اى از زندگى بعضى اقوام پيشين را كه مشمول نعمت‌هاى خداوند شدند، اما كفران كردند، شرح مى‌دهد.
مى‌فرمايد: «ما به بنى‌اسرائيل كتاب آسمانى و حكومت و نبوت داديم، و از روزى‌هاى پاكيزه به آنها عطا كرديم، و آنان را بر جهانيان (هم عصر خود) برترى بخشيديم» «وَ لَقَدْ آتَيْنا بنى‌اسرائيل الْكِتابَ وَ الْحُكْمَ وَ النُّبُوَّةَ وَ رَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ وَ فَضَّلْناهُمْ عَلَى الْعالَمِينَ».
در اين آيه، مجموعاً پنج موهبت را كه خداوند به بنى‌اسرائيل عطا كرده، بيان مى‌كند كه به ضميمه موهبت ديگرى كه در آيه بعد مى‌آيد مجموعاً شش نعمت بزرگ است.
نخست، مسأله كتاب آسمانى يعنى «تورات» است، كه مبين معارف دينى و حلال و حرام و طريق هدايت و سعادت بود.
دوم، مقام حكومت و قضاوت؛ زيرا مى‌دانيم آنها ساليانى دراز، حكومتى نيرومند و گسترده‌اى داشتند، نه تنها «داود و سليمان» عليهما السلام كه عده كثيرى از بنى‌اسرائيل در عصر خود، زمامدارانى نيرومند بودند.