مى‌فرمايد: «كسى كه عمل صالحى بجا آورد، به سود خود به جا آورده است، و كسى كه كار بدى انجام دهد به زيان خود او است، سپس همه شما به سوى پروردگارتان بازمى‌گرديد» و نتيجه اعمال خود را مى‌يابيد «مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها ثُمَّ إِلى‌ رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ».
اين تعبير، كه در آيات قرآن كراراً و با عبارات مختلف آمده، پاسخى است به آنها كه مى‌گويند اطاعت و عصيان ما براى خدا چه سود و زيانى دارد؟ و اين چه اصرارى است كه در زمينه اطاعت و نهى از معصيت او مى‌شود؟!
اين آيات مى‌گويد: همه اينها سود و زيانش متوجه خود شماست، اين شما هستيد كه در پرتو اعمال صالح تكامل مى‌يابيد، و به آسمان قرب خدا پرواز مى‌كنيد، و اين شما هستيد كه بر اثر جرم و گناه، سقوط كرده در پرتگاه غضب و دورى از رحمت او، گرفتار لعنت ابدى مى‌شويد.
تمام برنامه‌هاى تكليفى، و ارسال رسل، و انزال كتب، نيز همه براى همين منظور است.
لذا قرآن در يكجا مى‌گويد: وَ مَنْ يَشْكُرْ فَإِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ حَمِيدٌ: «هر كس شكرگزارى كند، تنها به سود خويش شكر كرده؛ و آن كس كه كفران كند (زيانى به خدا نمى‌رساند؛) چرا كه خداوند بى‌نياز و ستوده است». «١»
در جاى ديگر مى‌گويد: مَنِ اهْتَدى‌ فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها:
«هر كس هدايت را پذيرد به نفع خود اوست؛ و هر كس گمراهى را برگزيند، تنها به زيان خود گمراه مى‌گردد». «٢»
و در جاى ديگر مى‌خوانيم: وَ مَنْ تَزَكَّى فَإِنَّما يَتَزَكَّى لِنَفْسِهِ وَ إِلَى اللَّهِ