اين تعبير، در دو مورد از قرآن مجيد آمده، يكى در آيه مورد بحث، و ديگر در آيه سوره «ابراهيم» كه در آنجا معنى وسيع‌تر و گسترده‌ترى دارد.
در احاديث اسلامى «ايام اللَّه» به روزهاى مختلفى تفسير شده است، از جمله در تفسير «على بن ابراهيم» آمده: «أَيَّامُ اللَّهِ»، سه روز است، روز قيام مهدى عليه السلام، روز مرگ، و روز رستاخيز. «١»

در حديث ديگرى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: أَيَّامُ اللَّهِ نَعْمائُهُ، وَ بَلائُهُ بِبَلائِهِ سُبْحانَه: «ايام اللَّه روزهاى نعمت‌هاى او، و آزمايش‌هاى او به وسيله بلاها است». «٢»
به هر حال، اين تعبير، نشانه اهميت روز قيامت است، روز حاكميت آشكار خداوند بر همه كس و همه چيز، و روز عدل و داد بزرگ.
ولى، براى اين كه اين گونه افراد از اين بزرگوارى و عفو و گذشت سوء استفاده نكنند، در پايان آيه مى‌افزايد: «اين به خاطر آن است كه خداوند در آن روز هر قومى را به اعمالى كه انجام مى‌دادند جزا دهد» «لِيَجْزِىَ قَوْماً بِماكانُوا يَكْسِبُونَ».
جمعى از مفسران، اين جمله را تهديدى براى كفار و مجرمان دانسته‌اند در حالى كه، بعضى ديگر، آن را بشارتى نيز براى مؤمنان در برابر اين عفو و گذشت شمرده‌اند.
اما مانعى ندارد كه هم تهديد آن گروه باشد، و هم بشارت به اين گروه، چنان كه در آيه بعد نيز به همين معنى اشاره شده است.
***