آنگاه مى‌فرمايد: به مأموران دوزخ خطاب مى‌شود: «اين كافر پر گناه را بگيريد، و به ميان دوزخ پرتابش كنيد»! «خُذُوهُ فَاعْتِلُوهُ إِلى‌ سَواءِ الْجَحِيمِ».
«فَاعْتِلُوه» از ماده «عَتل» (به وزن قتل)، به معنى گرفتن و كشيدن و پرتاب كردن است، كارى كه مأموران با مجرمان سركشى كه در برابر هيچ قانونى سر تسليم فرود نمى‌آورند، انجام مى‌دهند.
«سَواء» به معنى وسط است، چرا كه فاصله آن نسبت به اطراف، مساوى است، و بردن اين گونه اشخاص به وسط جهنم، به خاطر آن است كه حرارت، طبعاً شديدتر و شعله‌هاى آتش از هر سو، آنها را احاطه مى‌كند.
***
باز به يكى ديگر از مجازات‌هاى دردناك آنها اشاره كرده، مى‌گويد: «سپس به مأموران دوزخ دستور داده مى‌شود، كه بر سر او، از عذاب سوزان بريزيد» «ثُمَّ صُبُّوا فَوْقَ رَأْسِهِ مِنْ عَذابِ الْحَمِيمِ». «١»

به اين ترتيب، هم از درون مى‌سوزند و هم از بيرون تمام وجودشان را آتش فرا مى‌گيرد، و در وسط آتش نيز آب سوزان بر آنها مى‌ريزند.
نظير همين معنى در آيه ١٩ سوره «حج» آمده است: «يُصَبُّ مِنْ فَوْقِ رُؤُسِهِمُ الْحَمِيمُ».
***
و بعد از اين همه عذاب‌هاى دردناك جسمانى، مجازات جانكاه روانى آنها شروع مى‌شود: به اين مجرم گناهكار سركش و بى‌ايمان گفته مى‌شود: «بچش، تو همان كسى هستى كه به گمان خود بسيار قدرتمند و محترم بودى» «ذُقْ إِنَّكَ