١٧ وَ لَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَ جاءَهُمْ رَسُولٌ كَرِيمٌ
١٨ أَنْ أَدُّوا إِلَىَّ عِبادَ اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
١٩ وَ أَنْ لاتَعْلُوا عَلَى اللَّهِ إِنِّي آتِيكُمْ بِسُلْطانٍ مُبِينٍ
٢٠ وَ إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَ رَبِّكُمْ أَنْ تَرْجُمُونِ
٢١ وَ إِنْ لَمْ‌تُؤْمِنُوا لِي فَاعْتَزِلُونِ
ترجمه:
١٧- ما پيش از اينها قوم فرعون را آزموديم و رسول بزرگوارى به سراغشان آمد!
١٨- (و به آنان گفت: امور) بندگان خدا را به من واگذاريد كه من فرستاده امينى براى شما هستم!
١٩- و در برابر خداوند تكبّر نورزيد كه من براى شما دليل روشنى آورده‌ام!
٢٠- و من به پروردگار خود و پروردگار شما پناه مى‌برم از اين كه مرا متهم كنيد!
٢١- و اگر به من ايمان نمى‌آوريد، از من كناره‌گيرى كنيد!
تفسير:
اگر ايمان نمى‌آوريد، لااقل مانع ديگران نشويد
در تعقيب آيات گذشته، كه از سركشى مشركان عرب و عدم تسليم آنها در مقابل حق سخن مى‌گفت، در آيات مورد بحث، به نمونه‌اى از امم پيشين، كه آنها نيز همين مسير را طى كردند، و سرانجام به عذابى دردناك و شكستى فاحش مبتلا شدند، اشاره مى‌كند، تا هم تسلى خاطرى باشد براى مؤمنان، و هم تهديدى