الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ».
تمام كارهايش روى حساب و حكمت است، و از همه چيز آگاه و با خبر، و به اين ترتيب، اعمال بندگان را به خوبى مى‌داند و بر طبق حكمتش آنها را پاداش و كيفر مى‌دهد.
***
در چهارمين و پنجمين توصيف، از بركات فراوان و دائم وجود او و مالكيتش نسبت به آسمان و زمين، سخن مى‌گويد و مى‌فرمايد: «پربركت و زوال ناپذير است كسى كه مالك آسمان‌ها و زمين و آنچه ميان آن دو است مى‌باشد» «وَ تَبارَكَ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما».
«تَبارَك» از ماده «بركت»، به معنى داشتن خير فراوان، و يا ثبات و بقاء، و يا هر دو است، و در مورد خداوند هر دو صادق است؛ چرا كه هم وجودش جاودانى و برقرار، و هم سرچشمه خيرات فراوان است.
اصولًا، خير فراوان بدون ثبات، مفهوم كاملى ندارد چرا كه خيرات و نيكى‌ها هر قدر فراوان باشد اما موقت و زودگذر، فراوان است.
و بالاخره، در ششمين و هفتمين توصيف، مى‌افزايد: «آگاهى از قيام قيامت مخصوص ذات او است، و همگى به سوى او بازمى‌گرديد» «وَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ».
بنابراين، اگر خير و بركتى مى‌خواهيد، از او بخواهيد، نه از بت‌ها و سرنوشت شما در قيامت به دست او است، و مرجع شما در آن روز، تنها خدا است، و بت‌ها و معبودان ديگر هيچ نقشى در اين امور ندارند.
***