رود و به فكر يافتن استدلالى بر مدعاى خويش بيفتد و بعداً كه سرش به سنگ خورد، از خواب غفلت بيدار شود.
منتها در اينجا به دو نكته بايد توجه داشت:
نخست اين كه: عبادت، همه جا به معنى پرستش نيست، گاه نيز به معنى اطاعت و تعظيم و احترام مى‌آيد، و در اينجا به همين معنى است، زيرا به فرض محال كه خدا فرزندى داشته باشد، دليلى بر پرستش آن فرزند وجود ندارد، ولى چون به هر حال طبق اين فرض محال، فرزند خدا است، بايد مورد احترام و اطاعت قرار گيرد.
ديگر اين كه: از نظر ادبيات عرب در اين گونه موارد معمولًا كلمه «لو» به جاى «ان» به كار مى‌رود كه دليل بر محال بودن است، و اگر در آيه مورد بحث، چنين كارى نشده، تنها به خاطر مماشات و هماهنگى در سخن با طرف مقابل است.
به اين ترتيب، پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله براى اين كه آنها را مطمئن كند كه محال است خدا فرزندى داشته باشد، مى‌گويد: اگر او فرزندى داشت من قبل از شما او را محترم مى‌شمردم.
***
بعد از اين سخن، به دليل روشنى بر نفى اين ادعاهاى واهى پرداخته، مى‌فرمايد: «منزه است پروردگار آسمان‌ها و زمين، پروردگار عرش، از توصيفى كه آنها مى‌كنند» «سُبْحانَ رَبِّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ».
كسى كه مالك و مدبر آسمان‌ها و زمين است، و پروردگار عرش عظيم مى‌باشد، چه نيازى به فرزند دارد؟ او وجودى است بى‌انتها، و محيط بر تمام عالم هستى، و مربى همه عالم آفرينش، فرزند براى كسى لازم است كه مى‌ميرد و