نبوديد، اصلًا شما مخالف حق بوديد، و اين مخالفت، عذاب جاويدان را براى شما به ارمغان آورد.
***
در آيه بعد، گوشه‌اى از كراهت و بيزارى آنها را از حق، و طرفدارى آنها از باطل را منعكس ساخته، مى‌فرمايد: «بلكه آنها تصميم محكمى بر توطئه گرفتند، ما نيز اراده محكم و تغييرناپذيرى درباره آنها داريم» «أَمْ أَبْرَمُوا أَمْراً فَإِنَّا مُبْرِمُونَ». «١»

آنها توطئه‌ها چيدند، تا نور اسلام را خاموش كنند، و پيامبر صلى الله عليه و آله را به قتل رسانند، و از هر طريقى بتوانند، ضربه بر مسلمين وارد كنند.
ما نيز اراده كرده‌ايم آنها را در اين جهان و جهان ديگر، سخت كيفر دهيم.
بعضى از مفسران، شأن نزول اين آيه را مسأله توطئه قتل پيامبر صلى الله عليه و آله، قبل از هجرت، دانسته‌اند كه در آيه: وَ إِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا ... «٢»
به آن اشاره شده است. «٣»
ولى، ظاهر اين است كه اين مطلب، از قبيل تطبيق است، نه شأن نزول.
***
آيه بعد، در حقيقت بيان يكى از علل توطئه‌گرى‌هاى آنها است، مى‌فرمايد:
«بلكه آنها چنين مى‌پندارند كه ما اسرار پنهانى و سخنان درگوشى آنها را نمى‌شنويم»! «أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ».
ولى چنين نيست، «هم ما مى‌شنويم، و هم رسولان و فرشتگان ما نزد آنان حاضر و ناظرند و پيوسته سرّ و نجواى آنها را مى‌نويسند» «بَلى‌ وَ رُسُلُنا لَدَيْهِمْ