مى‌شويد، به خاطر اعمالى كه انجام مى‌داديد» «وَ تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي أُورِثْتُمُوها بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ».
جالب اين كه: از يكسو، مقابله با اعمال را مطرح مى‌كند، و از سوى ديگر، «ارث» را كه معمولًا در جائى به كار مى‌رود كه نعمتى بى خون دل و بدون تلاش و زحمت به انسان برسد، اشاره به اين كه اعمال شما پايه اصلى نجات شماست، ولى آنچه دريافت مى‌داريد، در مقايسه با اعمالتان آنقدر برترى دارد كه گوئى همه را رايگان از فضل الهى به دست آورده‌ايد!.
بعضى نيز، اين تعبير را اشاره به همان مطلبى مى‌دانند كه، قبلًا گفته‌ايم كه هر انسانى مسكنى در بهشت و جايگاهى در دوزخ دارد، بهشتيان وارث منازل دوزخيان مى‌شوند، و دوزخيان وارث منازل بهشتيان! اما تفسير اول مناسب‌تر به نظر مى‌رسد.
***
در آخرين و هفتمين نعمت، سخن از ميوه‌هاى بهشتى است كه از بهترين نعمت‌هاى الهى مى‌باشد، مى‌فرمايد: «براى شما در بهشت ميوه‌هاى فراوانى است كه از آنها تناول مى‌كنيد» «لَكُمْ فِيها فاكِهَةٌ كَثِيرَةٌ مِنْها تَأْكُلُونَ».
در حقيقت، ظرف‌ها و جام‌ها بيانگر انواع غذاها و نوشيدنى‌ها بود، اما ميوه‌ها خود حساب جداگانه‌اى دارد، كه در آخرين آيه مورد بحث، به آن اشاره شده است.
جالب اين كه با تعبير «منها»، اين حقيقت را بيان مى‌كند كه ميوه‌هاى بهشتى آنقدر فراوان است كه شما تنها جزئى از آن را تناول مى‌كنيد، و به اين ترتيب، مجموعه فناناپذيرى است، و درختانش هميشه پر بار و پر ثمر است.
در حديثى چنين آمده: لايَنْزِعُ رَجُلٌ فِى الجَّنَةِ ثَمَرَةً مِنْ ثَمَرِها الَّا نَبَتَ