آن اشتهاى كاذب ساقط مى‌گردد، آرى، بهشتيان هرگز تمايل به چنان اعمالى پيدا نخواهند كرد، چرا كه تمايل و كشش روح، نسبت به آنها از ويژگى‌هاى ارواح بيمار دوزخى است.
اين سؤال، شبيه چيزى است كه در حديث وارد شده كه يك نفر اعرابى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمده و عرض كرد: آيا در بهشت شتر هم پيدا مى‌شود؟ زيرا من بسيار به شتر علاقمندم!.
پيامبر صلى الله عليه و آله كه مى‌دانست در آنجا نعمت‌هائى است كه با وجود آن، مرد اعرابى شتر خود را فراموش خواهد كرد، در پاسخ با عبارتى كوتاه و پرمعنى، فرمود: يا اعْرابِىُّ انْ ادْخَلَكَ اللَّهُ الجَنَّةَ اصَبْتَ فِيْها مَا اشْتَهَتْ نَفْسُكَ وَ لَذَّتْ عَيْنُكَ!: «اى اعرابى! اگر خدا ترا وارد بهشت كند آنچه دلت بخواهد و چشمت از ديدنش لذت برد در آنجا خواهى يافت»!. «١»
و به تعبير ديگر، آنجا عالمى است كه انسان كاملًا با واقعيت‌ها هماهنگ مى‌شود و به گفته شاعر:
آنچه بينى دلت همان خواهد! و آنچه خواهد دلت همان بينى!

به هر حال، از آنجا كه ارزش نعمت هنگامى است كه جاودانى باشد، در ششمين توصيف، بهشتيان را از اين نظر آسوده خاطر ساخته، مى‌فرمايد: «شما جاودانه در آن خواهيد ماند» «وَ أَنْتُمْ فِيها خالِدُونَ».
مبادا فكر زوال نعمت، خاطر آنها را مكدر سازد و از آينده نگران كند.
***
در اينجا براى اين كه روشن شود اين همه نعمت‌هاى بهشتى را به «بها» مى‌دهند و به «بهانه» نمى‌دهند، مى‌افزايد: «اين بهشتى است كه شما وارث آن