مستقيم است.
٦٢- و شيطان شما را (از راه خدا) باز ندارد، كه او دشمن آشكار شما است.
شأن نزول:
در «سيره ابن هشام» چنين آمده است: رسول خدا صلى الله عليه و آله روزى با «وليد بن مغيره» در مسجد نشسته بود «نضر بن حارث» نيز آمد و در كنار آنها نشست، گروهى از سران قريش نيز در مجلس بودند، پيامبر صلى الله عليه و آله با آنها سخن گفت، «نضر» به مقابله برخاست، پيامبر صلى الله عليه و آله با دلائل منطقى (پيرامون بطلان بت‌پرستى) او را محكوم ساخت، سپس اين آيه را بر آنها خواند: إِنَّكُمْ وَ ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنْتُمْ لَها وارِدُونَ* لَوْ كانَ هؤُلاءِ آلِهَةً ما وَرَدُوها وَ كُلٌّ فِيها خالِدُونَ ...: «شما و آنچه غير خدا مى‌پرستيد، هيزم جهنم خواهيد بود؛ و همگى در آن وارد مى‌شويد.* اگر اينها خدايانى بودند، هرگز وارد آن نمى‌شدند! در حالى كه همگى در آن جاودانه خواهند بود». «١»
بعد از اين ماجرا پيامبر صلى الله عليه و آله از جا برخاست، و رفت، در اين هنگام «عبداللَّه بن زبعرى» آمد، و به آن جمع پيوست، «وليد» به «عبداللَّه» گفت: «نضر بن حارث» در مقابل «محمّد» صلى الله عليه و آله درمانده شد، و پاسخى نداشت بدهد، محمّد صلى الله عليه و آله گمان مى‌كند ما و همه معبودهايمان هيزم دوزخيم!.
«عبداللَّه» گفت: به خدا سوگند اگر من او را مى‌ديدم پاسخش را مى‌دادم، از او بپرسيد آيا درست است كه همه معبودان با عابدانشان در دوزخند؟ اگر چنين است، ما فرشتگان را مى‌پرستيم، و يهود «عزير» را و نصارى «عيسى بن مريم» را (چه عيبى دارد كه ما با فرشتگان و پيامبرانى چون «عزير» و «مسيح» باشيم!).