منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٨٥

طول زندگى، روشن ترين گواه بر اين گفتار است.

قرآن در باره پيامبر اسلام مى گويد:

( وَما أَكْثَرُالنّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنينَ).[١]

«بيشتر مردم هر چند بر هدايت آنان حرص ورزى، ايمان نمى آورند».

نوح با استقامت كم نظيرى، قوم خود را دعوت به يكتا پرستى كرد، و نتيجه آن همان بود كه قرآن از زبان خود او يادآور مى شود و مى فرمايد:

(وَإِنّى كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَلَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فى آذانِهِمْ وَاسْتَغْشَوا ثيابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً* ثُمَّ إِنّى دَعَوْتُهُمْ جِهاراً* ثُمَّ إِنّى أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْراراً).[٢]

«و من هر موقع آنان را به سوى تو مى خوانم تا آنان را بيامرزى، انگشتان خود را در گوشهايشان نهاده، لباسها را به سر مى كشيدند(تا سخن مرا نشنوند) و بر اين كار اصرار و كبر ورزيدند، آنگاه آنان را آشكارا دعوت كردم، گاهى آشكار و گاهى پنهانى به سوى تو فرا خواندم».

اين دعوت هاى مؤكد، بيانگر تمناى پيامبران است، كه آيه مورد بحث از آن ياد مى كند.

ب. مداخله شيطان در تمناى پيامبران

مداخله شيطان در «تمناى پيامبران» بر دو نوع متصور است:

١.در اراده و تصميم پيامبران، ايجاد خلل كند و آنان را با وسوسه در