شكى نيست كه هدف اصلى از بعثت پيامبران، ايجاد ايمان و گرايش در مردم، آنگاه آشنا ساختن آنها با برنامه هاى الهى است. يكى از پايه هاى گرايش به پيامبران اين است كه فرد گرونده مطمئن باشد كه آنچه پيامبران الهى مى گويند، مأخوذ از خدا بوده و آنان در اخذ وحى الهى و تبليغ آن دچار سهو و اشتباه نمى شوند واگر احتمال خطا و لغزش در اين مورد به ميان آيد، پايه اذعان متزلزل شده و هدف از بعثت از ميان مى رود.

قاضى عبد الجبار در «المغنى» ج١٥، ص ٣٠٣ ـ ٣٠٥ اين دليل را پرورش داده است.

مرحوم محقّق طوسى در متن تجريد به اين برهان با عبارت بس فشرده اى اشاره كرده و مى گويد:

«وَيَجِبُ فى النَّبِىّ العِصْمَةُ لِيَحْصُلَ الوُثُوقُ بِأَفْعالِهِ وَأَقْوالِهِ وَيَحْصُلَالْغَرَضُ مِنَ البِعْثَةِ وَهُوَ مُتابَعَةُ الْمَبْعُوثِ إِلَيْهِمْ لَهُ».

«در پيامبران عصمت لازم است تا مردم به گفتار و رفتار آنان وثوق پيدا كنند و در نتيجه هدف از غايت كه پيروى مردم از پيامبران است، تحقق پذيرد».

اين داورى از خرد، اختصاص به اين دو مرحله (عصمت در اخذ وحى، و عصمت در تبليغ) ندارد بلكه در ديگر مراحل آن كه بعداً پيرامون آن گفتگو خواهيم كرد نيز حاكم است.